يه هفته تو تاكسي !

هفت روز ، هفت يادداشت ( تو تاكسي )

شنبه : پيرمرد سوار تاكسي شد. راننده پرسيد: كجا مي رويد؟ سري تكان داد به معني اينكه فرقي نمي كند! راننده از آن وراج ها بود! براي همين بعد ازهرحرفي سرش را برمي گرداند سمت پيرمرد كه بيچاره فقط سرش را پايين انداخته بود كه هر چي تو مي گي قبول!
همه منتظر شنيدن صداي پيرمرد بوديم كه انگار فهميده بود گفت: اينجا پياده مي شم! پياده شد و دررا بست و از كيسه اي كه همرامش بود يه موز در آورد داد به راننده كه خواهش مي كنم برو! راننده راه افتاد... يه كم كه از شوك دراومد گفت: موز الان دونه اي چنده؟! آقايي كه بقلم بود و يه كم هم قاتي بودگفت: از كرايه اي كه بايد مي گرفتي بيشتر مي ارزه !

يك شنبه : پيرزن دررا باز نكرده بود كه راننده را به دعاي خير بست! همين جوركه راننده دنده عوض مي كرد پيرزن با''الهي پير شي'' همراهي مي كرد! به قدري راننده را غرق دعاي خير كرد كه يه جورايي مطمئن شدم قضيه قراره به كجا ختم شه!
به جايي رسيديم كه خواست پياده شه. جايي كه بايد مي ديدم حدسم درست از آب در مياد يا نه! پياده شد و گفت: شرمنده پسرم ...و من بهاين همه حس ششم افتخار مي كردم نافرم! ولي ديدم يه دوهزار توماني درآورد و گفت:ببخشيد كه خورد ندارم ...!

دوشنبه : توي جردن سوار تاكسي بوديم (پز نبود!) كه يكي سوار شد و مي خواست سر آناهيتا پياده شه. راننده مال اين خط نبود و نمي شناخت! من هم با اينكه صد بار(اغراق بود!) تابلويش را ديده بودم اما يادم نمي آمد.بيچاره ديگر خجالت كشيد از دو نفر ديگر بپرسد. مدام به چپ و راستنگاهمي كرد تا خيابان را رد نكند. تاكسي بالا و بالاتر آمد و زن با نااميدي باز هم پرسيد. به قدري خجالتمي كشيد كه من به صدا دراومدم و از بقليم پرسيدم شما نمي شناسين؟! ودركمال تعجب جواب آره شنيدم! ''كجاست؟!''.''رد شديم. خيلي پايين تر بود... خواستم بگم اما... '' از نگاه هاي ما فهميد كه ديگه نبايدچيزي بگه. همه ما فهميده بوديم كه مي خواست بگه : '' به من ربطي نداشت ...!''

سه شنبه : روي صندلي عقب نشسته بود وسرش را به شيشه تكيه داده بود. چشمانش را بسته بود. انگار با چشمان بسته گريه مي كرد. كلي سونوگرافي و MRI و C.T.Scan دستش بود. ميدانستم چه بلايي سرش آمده ولي توي دلم مي گفتم: به من چه! اما امان از آن راننده هاي وراج! چند تا سوال كافي بود تا سفره ي دلش بدجوري باز شه. وقتي پياده شد همان حسي را داشتم كه آن يارو توي تاكسي تو جردن داشتش... يه جورايي خجالت مي كشيدم كه توي دلمگفته بودم : به من چه !

چهارشنبه : تا قبل از اينكه اون دختر سوار شه فقط من و راننده تو تاكسي بوديم. دختر چشماش قرمزبود. تابستون بود و تو اونگرما و سردرد فقط چشماتو كه ببندي موثره! چشمام رو كه باز كردم ديدم دختره زرت زرت داره قرص مي ندازه بالا! باورت ميشه؟! من شاهد كثيف ترينعمل دنيا بودم و تو اون گرما يخ كرده بودم طوري كه همون موقع پياده شدم و يه ليوان آب يخ پاشيدم به صورتم . نمي دونم دختره زنده موند يا نه ولي ... ولي ”به من چه'' اي كه تو ذهنم بود خيلي تلخ بود ... من هيچ كاري نكردم ... مثه يه بزدل ! يه زباله !

پنج شنبه : خانومه به بچه اش كه از اول تا آخر گريه مي كرد شوار شد. من و بقل دستيم بدجوري مچاله شديم ... اون خانومكيفش رو داد دست بقليه من تا بچه اشو آروم كنه و ... و بله! من ديدم كه بقليم با كمال وقاحت دست كرد تو كيف اون خانوم و ... و من هيچي نگفتم. نه اشاره اي! نه نيم نگاه چپي... هيچي! به من چه ؟! فقط داشتم به اين فكر مي كردم كه ... ( اصلا فكر خوبي نمي كردم :? )

جمعه : اينها رو نوشتم چون واقعا كم آوردم... چرا اتفاق جديدي نمي افته كه بخوام ازش بنويسم... تاكي خاله زنك بازي و نقل قول از اين و اون ... يه روز سوار تاكسي شو ببين چه خبره !!!